Wiersze znad krawędzi

RYBNA 4

Uciekam od słońca i od wiersza. Próbuję nie patrzeć.
Jestem pauzą w utworze wędrującym między sczerniałym
thrash metalem a piekielnie frywolnym jazzem (łamię zasady).
Gromadzą się ludzie, cisza też ulega zmianom.
Kobieta obok mojego stolika powiedziała
„sześć, sześć, sześć”, powróciła fala sprzed kilku chwil.

(31.05.2024)

NIECH SIĘ PRZEBIMURZY
Niech się przebimurzy głos z nie tej świecy
w zakątku, gdzie pajęczyny uważają za brud,
zdejmują w amoku byle podręczną ścierką równi
do wzoru, do prawdy, do stania na baczność.

Skroplić trucizną ciepło pod kocem, nieść się dalej,
choćby samoskreślenie miało być jedynym śladem.
Jestem tu pociągiem, dysponuję tylko muzyką szyn,
mijam światełka, zostawiam dworce, wchodzę w noc.

Kiedyś uwierzysz mi, że nie piszę wierszy, oddaję widziane,
Zwracam, co mój cień odczuwa tu, gdzie czas jest bogiem
stworzonym do tłumaczenia a krew niezawieszalną cieczą.
(Beton oddałby za nią duszę, gdyby tylko posiadał.)

Myśl, choćby mistrza wśród pięściarzy potrzebuje gongu.
Niech się przebimurzy piekielna moc jednego słowa:
Nie!
(13. i p. 21.10. 2024 r.)